II

Umursamanın, umursanmamanın umrunda olan uçurumlarıma davetlisin bu gece. Yok oluşa doğru sürükleniyoruz birlikte; umut yok, acele yok. Yavaş yavaş silinip silinip gitmek tek istediğimiz bu yaşamdan. Sen de korkuyorsun sevgilerinden insanların, sen de uzak dursunlar -ama içinde olsunlar- istiyorsun. Aslında, sen de nefret ediyorsun kendinden. Evet, seni seviyorum ben. Ne kendini sevdiğinden fazla, ne hastalıklı sevgilerden az...

Seninle paylaşımları, yaşananları yazmak günler geceler alır. Cehennemde bana kalan son üç şeyden birisin, bu yeter sanırım anlamana. Ne yapsam vazgeçemedim senden. Garip bir bağlılık bu. Nefret ettim, çok da sevdim seni.

İki sene geriden takip etsen de beni, yeni yaşın başındasın bu gece.

Benimlesin ve hep benimle kalacaksın :)

Geride bensiz bir kalp bıraktım…

Geride bensiz bir kalp bıraktım…

Sebebini bilmeden sonuçlandırmak için çıktığım bu yolda anlamsız dönüyordum. Dile getiremediğim o kadar fazla soru vardı ki. Çok fazla yol kat etmiştim aslında, ama bileşenlerim hep sıfırdı. Kaderimi ben belirliyordum kimilerine göre, oysa kader beni bir yerlere sürüklüyordu.

Sığ görünen yerler hep derin çıkıyordu. Dünyayı, yaşamı sorgulamak o kadar gereksizdi ki, hep bir sürprizle karşılaşıyordum küçüklüğümden beri!

Konuşamadığım şu yaşantımda, kâğıtları dile getirmek daha kolaydı…

Yalova, Eylül 2007

Yaşamın görünmeyen sularında ilerliyor ruhum...

Yaşamın görünmeyen sularında ilerliyor ruhum...

Ardımda kalanlar sonuçlandığı andan itibaren anlam kazanıyor. Siyahlaşan gökyüzü bedenimi esir alıyor. Ruhumdan ayrılan benliğimi bulma çabasındayken ilerliyorum. Zihnimdeki soruların ardı arkası gelmiyor. Vazgeçtim diyebildiğim anılar yönlendiriyor çıktığım bu yolda. Sonunu tahmin etmeye çalışırken almaya çalıştığım nefesti hayat!

Her insanda ayrı bir ben tanıyorum, hikâyeleri farklı. Yabancılarda tanıyorum yabancılaşan kişiliğimi. Yok olmanın yanı sıra, var olmak da yalanlaşıyor bende...

Tuzla, Mayıs 2008

Bensiz anlamını yitirdin gittiğin o yerlerde!

Bensiz anlamını yitirdin gittiğin o yerlerde!

Anlamını yitirmenin isimleşmiş haliydi ayrılığımız. Kafamdaki, zihnimdeki seni yok ettin sen. Hâlbuki içimde muhafaza ettiğim bir sen var, her şeyimi paylaştığım, hayatımı paylaştığım!

Sen değiştin, bense geliştim bunu anlamadın...

Bana değiş diyip dururdun ya hani. Değiştiğin sana uyum sağlamamı isterdin ya hep, ama haklıydın ben hiç değişemedim. Anlamadığın noktaysa ben; seni olduğun gibi sevmeye çalışmış ve sevmiştim. Sense beni olduğum gibi sevemez oldun! Ben buydum değişemezdim, beni ben olarak sevemedin.

Hayatı anlayamıyorsun daha ama anladığın zaman, işte o zaman bana hak vereceksin. Ben olmayacağım bu sefer yanında.

Gözyaşlarındaki gizli anlam olarak kalacağım!

Sakarya, Mart 2008